آفانتازیا ناتوانی در تشکیل داوطلبانه تصاویر ذهنی است. وقتی از شما می‌خواهند چیزی را تصور کنید — یک ساحل، یک سیب، چهره یک عزیز — فردی با آفانتازیا هیچ تصویر درونی‌ای را تجربه نمی‌کند، اگرچه همه چیز درباره آن چیز را می‌داند. این نام توسط تیم پروفسور آدام زیمن از دانشگاه اکستر در سال ۲۰۱۵ انتخاب شد. این یک تنوع طبیعی در نحوه کار ذهن انسان است، نه یک اختلال، و تخمین زده می‌شود که ۱ تا ۴ درصد از مردم را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این تست از پرسش‌نامه وضوح تصویر بصری (VVIQ) الهام گرفته است، ابزار استاندارد تحقیقی برای اندازه‌گیری تصویرسازی ذهنی. از شما می‌خواهد چشم‌های خود را ببندید و ۱۲ صحنه روزمره را تصور کنید — چهره‌ها، مناظر، اشیاء و حرکت — سپس میزان وضوح هر تصویر را از «به‌اندازه دیدن واقعی» تا «هیچ تصویری نیست» امتیاز دهید. پاسخ‌های شما در یکی از چهار دسته امتیاز‌گذاری می‌شود: آفانتازیک، کم‌رنگ (هیپوفانتازیا)، معمولی، یا ابرفانتازیک.

خیر. این یک غربالگری خود‌انعکاسی است، نه تشخیص بالینی. آفانتازیا یک شرایط پزشکی با تست تشخیصی رسمی نیست — این یک ویژگی است که از طریق خود‌گزارش وضوح تصویر شناسایی می‌شود، که دقیقاً همان چیزی است که این کوئیز اندازه‌گیری می‌کند. می‌تواند به‌شدت نشان دهد که شما در کجای طیف تصویرسازی قرار دارید و واژگان مناسب برای تجربه‌تان را فراهم کند، اما جایگزین صحبت با یک محقق یا متخصص بالینی نیست اگر نگرانی‌های شما وجود دارد.

خیر. آفانتازیا یک تنوع طبیعی در شناخت است، نه کمبود یا ناتوانی. اکثر افرادی که آفانتازیا دارند زندگی‌های پر معنی با خاطرات قوی و تفکر غنی دارند — آن‌ها به‌سادگی بیشتر به‌صورت مفاهیم، کلمات یا روابط فضایی فکر می‌کنند تا تصاویر. برخی تحقیقات حتی مزایایی را پیشنهاد می‌کنند، مانند تصاویر کمتر مزاحم و تفکر کمتر درباره خاطرات بصری ناراحت‌کننده. افراد قابل‌توجهی با آفانتازیا شامل Ed Catmull از Pixar و Blake Ross خالق Firefox هستند.