Aphantasia ناتوانی در ایجاد داوطلبانه تصاویر ذهنی است — وقتی اکثر مردم یک غروب‌آفتاب یا چهره‌ی دوستی را «تصور» می‌کنند، چیزی را در صفحه‌ی درونی می‌بینند، اما فردی با aphantasia تمام حقایق را بدون دیدن هیچ چیز می‌داند. این ویژگی به‌طور رسمی در سال ۲۰۱۵ توسط نورولوژیست Adam Zeman و همکاران در دانشگاه Exeter نام‌گذاری شد، بر اساس پدیده‌ای که اول بار توسط Francis Galton در سال ۱۸۸۰ توصیف شد. این در یک انتهای طیفی از وضوح تصویری ذهنی قرار دارد که تا hyperphantasia امتداد می‌یابد، جایی که تصویری به‌اندازه‌ی دید واقعی واضح است.

وضوح تصویری بصری بسیار بین مردم متفاوت است و در هر نقطه‌ای از مقیاس کاملاً طبیعی است. تخمین‌ها نشان می‌دهند که تقریباً ۱–۴ درصد از مردم aphantasia دارند، کسری کوچک مشابهی hyperphantasia دارند و اکثر مردم جایی در میانه‌ی وسیع با چشم ذهنی واضح اما آشکارا «تخیل‌شده» قرار دارند. Aphantasia یک اختلال، مشکل حافظه یا کمبود تخیل نیست — بسیاری از افرادی که آن را دارند حافظه‌ی واقعی عالی، تفکر فضایی و مفهومی قوی و حرفه‌های خلاقانه دارند؛ Ed Catmull از Pixar و Blake Ross سازنده‌ی Firefox نمونه‌های معروف هستند.