اکثر نصیحت‌های بهره‌وری فرض می‌کنند که یک راه‌حل برای همه مناسب است. در واقعیت، افراد سبک‌های مختلفی در مدیریت زمان دارند که توسط شخصیت، الگوهای انرژی و ترجیحات شناختی آن‌ها شکل می‌گیرد. استراتژی‌هایی که برای برنامه‌ریزان عالی کار می‌کنند می‌توانند برای بداهه‌گران کاملاً ناکام شوند و برعکس.

این ارزیابی بر مدل چهار سبک تکیه دارد: برنامه‌ریز (ساختاریافته، متوالی، مبتنی بر تقویم)، اولویت‌دهنده (منطقی، نتیجه‌محور، مبتنی بر وظیفه)، سازمان‌دهنده (جهت‌گیری به مردم، همکاری‌جو، شهودی درباره زمان‌بندی) و تصویرگر (دید کلان، ایده‌محور، کار در دفعات). اکثر افراد با یک سبک اصلی و یک سبک ثانویه قوی عمل می‌کنند.

سبک اصلی شما تمایل به پایداری دارد، اما می‌توانید مهارت‌هایی از سبک‌های دیگر توسعه دهید تا چندجانبه‌تر شوید. کلید این است که ابتدا بر نقاط قوت طبیعی خود بنا کنید، سپس به‌طور استراتژیک تکنیک‌های مکمل از سبک‌های دیگر اضافه کنید.

برنامه‌ریزان می‌توانند بیش‌ازحد ساختاریافته شوند و در برابر تغییرات لازم مقاومت کنند. اولویت‌دهندگان می‌توانند روابط را برای دستیابی به نتایج نادیده بگیرند. سازمان‌دهندگان می‌توانند خود را به افراد متعهد کنند و مهلت‌های خود را فراموش کنند. تصویرگران می‌توانند ایده‌های جدید را دنبال کنند و کارها را ناتمام بگذارند. دانستن تله‌ی معمول سبک شما نیمی از کار جلوگیری از آن است.