ਸੱਤ ਚੱਕਰ ਹਨ: ਰੂਟ (ਸੁਰੱਖਿਆ), ਸੈਕਰਲ (ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ/ਭਾਵਨਾਵਾਂ), ਸੋਲਰ ਪਲੈਕਸਸ (ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ/ਤਾਕਤ), ਹਾਰਟ (ਪਿਆਰ/ਦਇਆ), ਥ੍ਰੋਟ (ਸੰਚਾਰ/ਸੱਚ), ਥਰਡ ਆਈ (ਸਹਿਜ-ਬੋਧ/ਸੂਝ), ਅਤੇ ਕ੍ਰਾਊਨ (ਸੰਪਰਕ/ਮਕਸਦ)। ਹਰੇਕ ਖਾਸ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਚਾਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਬਲੌਕ ਚੱਕਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਜਾਂ ਵਿਵਹਾਰਕ ਪੈਟਰਨਾਂ ਵਜੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਬਲੌਕ ਥ੍ਰੋਟ ਚੱਕਰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਜੋਂ ਦਿਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਇੱਕ ਬਲੌਕ ਹਾਰਟ ਚੱਕਰ ਡੂੰਘੇ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਜੋਂ ਦਿਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਟੈਸਟ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਪੈਟਰਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਚੱਕਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਢਾਂਚਾ ਹੈ, ਕਲੀਨਿਕਲ ਔਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਅਨੁਭਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੱਕਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪੈਟਰਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਸੁਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈੱਸ ਅਭਿਆਸ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਦਦਗਾਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਲੋਕ ਚੱਕਰ ਦੇ ਦਰਸਾਏ ਥੀਮ ਵੱਲ ਸੇਧਿਤ ਸਾਹ-ਅਭਿਆਸ, ਹਲਕੀ ਹਿਲਜੁਲ ਜਾਂ ਯੋਗ, ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਜਰਨਲਿੰਗ ਵਰਤਦੇ ਹਨ — ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ, ਥ੍ਰੋਟ ਕੇਂਦਰ ਲਈ ਭਾਵਪੂਰਤ ਲਿਖਾਈ ਜਾਂ ਗਾਉਣਾ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈੱਸ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਜੋਂ ਲਓ ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਮਾਪੇ ਗਏ ਸਰੀਰਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਾਲੇ ਇਲਾਜ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ।