ਚਾਰ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਟੀਮ ਵਿਤਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: Async Handover (ਲਿਖਤ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ), Self-Visibility (ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਸਮਝਣਯੋਗ ਬਣਾਉਣਾ), Escalation Speed (ਫਸੇ ਹੋਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੱਲ ਹੋਏ ਸਵਾਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ), ਅਤੇ Timezone Coordination (ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣਾ)। ਹਰ ਆਦਤ ਤੀਹਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਠੀਕ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਕੋਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਆਦਤ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ। ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕੁਝ ਵਾਜਬ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਚੁਣਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਟੈਸਟ ਨਕਲੀ ਬਣਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ — ਕੋਈ ਵੀ ਸਵੈ-ਰਿਪੋਰਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ — ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਜਵਾਬ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਿਧਾਂਤ ਬਣਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।

ਇਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਅੱਠ ਖਾਸ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਅਸਲ ਹਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਉਹਨਾਂ ਅਭਿਆਸਾਂ ਲਈ ਘੜੇ ਹੋਏ ਨਾਮ ਹਨ ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਘੜੇ ਹੋਏ ਨਾਵਾਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਵਲੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਘੜੇ ਹੋਏ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਤੀਜੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੋਟ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਵਾਬਾਂ ਨੂੰ ਆਰਜ਼ੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਨੋਟ ਕਦੇ ਵੀ ਚਾਰੇ ਆਦਤ ਸਕੋਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ।

ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜੋੜੇ ਇੱਕ ਆਦਤ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਚਾਰੇ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੁੱਲ ਬਣੇਗਾ ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋੜੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਨਾ ਕਿ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਰ ਬੈਂਡ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।