SDT ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਾ ਇੱਕ ਮੈਕਰੋ-ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਜੋ ਡੇਸੀ ਅਤੇ ਰਾਇਨ ਦੁਆਰਾ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ (ਅਸਲ ਰੁਚੀ ਅਤੇ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਈ) ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ (ਇਨਾਮ ਜਾਂ ਦਬਾਅ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਈ) ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮੂਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ, ਯੋਗਤਾ, ਸੰਬੰਧਤਾ, ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

SDT ਖੋਜ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਖਮ-ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਵਾਲਾ ਮਾਹੌਲ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਧੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਕਾਂਤ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਟੀਮ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਸੰਬੰਧਤਾ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਲੋੜ ਰੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ।

ਮਾਸਲੋ ਦੇ ਲੜੀ ਜਾਂ ਸਧਾਰਨ ਇਨਾਮ-ਸਜ਼ਾ ਮਾਡਲਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, SDT ਨੂੰ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਖੋਜ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਸਿਰਫ਼ ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ), ਇਹ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਇਨਾਮ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਿਉਂ ਸੁਧਾਰਦੇ ਹਨ ਜਦਕਿ ਦੂਜੇ ਇਸਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਲੈਣਾ ਮੁਫ਼ਤ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨੇ ਲੋੜਾਂ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਕੋਰ ਸਕ੍ਰੀਨ 'ਤੇ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਸਾਈਨਅੱਪ ਦੇ। ਪੂਰੀ ਲੋੜ-ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀਕ੍ਰਿਤ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ।