IQ توانایی شناختی، منطق، حل‌مسئله، شناخت الگو و حافظه کاری را اندازه‌گیری می‌کند. EQ توانایی هیجانی و اجتماعی، خودآگاهی، همدلی، تنظیم هیجانی و مدیریت روابط را اندازه‌گیری می‌کند. آن‌ها چیزهای متفاوتی را اندازه‌گیری می‌کنند: یک فرد با IQ بالا می‌تواند EQ پایین داشته باشد و برعکس. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که EQ تا حدی پیش‌بینی عملکرد شغلی را فراتر از IQ و شخصیت اضافه می‌کند، به‌ویژه در نقش‌های مواجهه با مردم (Joseph & Newman, 2010)، بنابراین نگاه به هر دو تصویر کامل‌تری نسبت به هر یک به‌تنهایی ارائه می‌دهد.

در مدل توانایی مایر-سالووی، EQ دارای چهار شاخه است که بر یکدیگر بنا می‌شوند: (1) درک هیجانات، خواندن دقیق احساسات در خود، دیگران، چهره‌ها و تن‌صدا. (2) استفاده از هیجانات، بهره‌برداری از هیجان برای تمرکز تفکر و خلاقیت. (3) درک هیجانات، درک نحوه ترکیب، تغییر و علت هیجانات. (4) مدیریت هیجانات، تنظیم خود و تأثیرگذاری بر احساسات دیگران به‌طور سازنده. اکثر افراد در برخی شاخه‌ها قوی‌تر هستند، که دقیقاً همان چیزی است که یک پروفایل به شما نشان می‌دهد.

مدل ترکیبی پرکاربرد دانیل گولمن پنج حوزه را توصیف می‌کند: خودآگاهی (دانستن احساسات خود در حین وقوع)، خودتنظیمی (مدیریت تکانه‌ها و خلق‌وخوی)، انگیزه (رانش و تاب‌آوری نسبت به اهداف)، همدلی (احساس آنچه دیگران احساس می‌کنند) و مهارت‌های اجتماعی (مدیریت روابط و تأثیر). دو مورد اول درباره مدیریت خود هستند؛ سه مورد آخر درباره مدیریت روابط هستند. با هم آن‌ها جنبه عملی «مهارت‌های افراد» هوش را تشکیل می‌دهند.

بله، این یکی از ویژگی‌های تشویق‌کننده EQ است. برخلاف IQ، که نسبتاً پایدار است، مهارت‌های پشت EQ قابل توسعه هستند. یک فراتحلیل از 58 مطالعه آموزشی اثر مثبت متوسطی از آموزش رسمی بر نمرات EQ یافت (Mattingly & Kraiger, 2019). تمرین‌هایی مانند برچسب‌گذاری احساسات خود، توقف قبل از واکنش، گوش‌دادن فعال، درخواست بازخورد صادقانه و نوشتن تأملی جاهای رایجی برای شروع هستند. نتایج تست شما مشخص می‌کند کدام حوزه‌ها را ابتدا بر روی آن‌ها تمرکز کنید، بنابراین می‌توانید تصمیم بگیرید تلاش خود را کجا بگذارید.