4 عادت کاری که وقتی تیم توزیع‌شده باشد پرهزینه‌تر می‌شوند: تحویل ناهمزمان (نوشته‌ای که در نبود شما هم دوام می‌آورد)، دیده‌پذیری (قابل‌فهم کردن وضعیت خود بدون اینکه کسی بپرسد)، سرعت ارجاع (تبدیل سریع گیر افتادن به پرسشی حل‌شده)، و هماهنگی منطقه زمانی (برنامه‌ریزی بر اساس ساعت کاری دیگران). هر عادت دقیقاً در 12 مورد از 30 جفت مطرح می‌شود، پس هر کدام از 12 نمره می‌گیرد.

چون تقریباً همه، وقتی مستقیم پرسیده شود، با یک عادت خوب موافقت می‌کنند و همین چیزی برای خواندن باقی نمی‌گذارد. در یک جفت، هر دو گزینه چیزی معقول را توصیف می‌کنند، پس انتخاب یکی به معنای کنار گذاشتن دیگری است. این کار تست را غیرقابل‌فریب نمی‌کند؛ هیچ خودگزارشی چنین نیست؛ اما فریب دادن را به داشتن نظریه‌ای درباره‌ی اینکه کدام پاسخ پاداش می‌گیرد نیازمند می‌کند، و جفت‌ها طوری نوشته شده‌اند که شکل دادن آن نظریه سخت باشد.

این سؤالات می‌پرسند که آیا شخصاً از 8 شیوه‌ی کاری مشخص استفاده کرده‌اید. 5 مورد واقعی هستند و 3 مورد نام شیوه‌هایی ساختگی‌اند که وجود ندارند. ادعای استفاده از موارد ساختگی، نشانه‌ای مستندشده از این است که پرسش‌نامه با سخاوت بیش از حد پاسخ داده می‌شود. اگر 2 یا 3 مورد از شیوه‌های ساختگی ادعا شود، نتیجه یادداشتی همراه دارد که پیشنهاد می‌کند پاسخ‌ها موقتی در نظر گرفته شوند. این یادداشت هرگز هیچ‌کدام از 4 نمره‌ی عادت را تغییر نمی‌دهد.

نه، و این عمدی است. بیشتر جفت‌ها یک عادت را در برابر عادت دیگر می‌سنجند، پس 4 عدد به‌دست‌آمده مستقل از هم نیستند، و جمع کردن آن‌ها نمره‌ی کلی‌ای می‌دهد که بیشتر نحوه‌ی ساخته‌شدن جفت‌ها را نشان می‌دهد تا خود فرد پاسخ‌دهنده. شما 4 باند و شمارش پشت هرکدام را دریافت می‌کنید.