Vier werkgewoonten die duurder worden wanneer een team verspreid is: Asynchrone Overdracht (schrijfwerk dat je afwezigheid overleeft), Zelfzichtbaarheid (je eigen status leesbaar maken zonder dat iemand ernaar vraagt), Escalatiesnelheid (vastlopen snel omzetten in een opgeloste vraag), en Tijdzonecoördinatie (rekening houden met de klokken van anderen). Elke gewoonte komt in precies twaalf van de dertig paren aan bod, dus elke gewoonte wordt gescoord uit twaalf.

Omdat bijna iedereen het eens is met een goede gewoonte wanneer er direct naar gevraagd wordt, waardoor er niets te peilen overblijft. In een paar beschrijven beide uitspraken iets redelijks, dus het kiezen van de ene betekent het opgeven van de andere. Dat maakt de test niet onmogelijk te faken — geen enkele zelfrapportage is dat — maar het maakt faken afhankelijk van een theorie over welk antwoord beloond wordt, en de paren zijn zo geschreven dat die theorie moeilijk te vormen is.

Ze vragen of je persoonlijk acht specifieke manieren van werken hebt gebruikt. Vijf zijn echt en drie zijn verzonnen namen voor praktijken die niet bestaan. Het claimen van de verzonnen praktijken is een goed gedocumenteerd teken dat een vragenlijst gul wordt beantwoord. Als twee of drie van de verzonnen praktijken worden geclaimd, krijgt het resultaat een opmerking die suggereert de antwoorden als voorlopig te lezen. Die opmerking verandert nooit een van de vier gewoontescores.

Nee, en dat is bewust zo. De meeste paren zetten de ene gewoonte tegenover de andere, dus de vier cijfers zijn niet onafhankelijk, en ze optellen zou een totaal opleveren dat vooral weerspiegelt hoe de paren zijn opgebouwd, niet wie de vragen beantwoordde. Je krijgt vier banden en het aantal erachter.