Cztery nawyki pracy, które kosztują więcej, gdy zespół jest rozproszony: Przekazanie Asynchroniczne (tekst, który przetrwa Twoją nieobecność), Samodzielna Widoczność (uczynienie własnego stanu czytelnym bez pytania), Szybkość Eskalacji (szybkie zamienianie utknięcia w rozwiązane pytanie) i Koordynacja Stref Czasowych (planowanie z uwzględnieniem zegarów innych osób). Każdy nawyk pojawia się dokładnie w dwunastu z trzydziestu par, więc każdy jest punktowany na dwanaście.

Ponieważ niemal każdy zgadza się z dobrym nawykiem, gdy pyta się go wprost, co nie zostawia nic do odczytania. W parze oba stwierdzenia opisują coś rozsądnego, więc wybór jednego oznacza rezygnację z drugiego. Nie sprawia to, że test jest niemożliwy do oszukania — żaden test samoopisowy taki nie jest — ale sprawia, że oszukiwanie wymaga teorii, która odpowiedź jest nagradzana, a pary są napisane tak, by taką teorię trudno było sformułować.

Pytają, czy osobiście stosowałeś osiem konkretnych sposobów pracy. Pięć z nich jest prawdziwych, a trzy to wymyślone nazwy praktyk, które nie istnieją. Zaznaczenie wymyślonych jest dobrze udokumentowanym sygnałem, że kwestionariusz jest wypełniany hojnie. Jeśli zaznaczone zostaną dwie lub trzy wymyślone praktyki, wynik zawiera notatkę sugerującą, by odpowiedzi traktować jako tymczasowe. Ta notatka nigdy nie zmienia żadnego z czterech wyników nawyków.

Nie, i to celowo. Większość par przeciwstawia sobie dwa nawyki, więc cztery liczby nie są niezależne, a ich zsumowanie dałoby wynik odzwierciedlający głównie sposób skonstruowania par, a nie osobę odpowiadającą. Otrzymujesz cztery przedziały i liczbę stojącą za każdym z nich.